''Wil je zelf geen kinderen?'' en andere vervelende vragen/opmerkingen die je krijgt als stiefmoeder.

Gepubliceerd op 16 april 2018 18:45

Mijn partner en ik hebben bijna 5 jaar een relatie. Hij heeft 2 prachtige dochters, zowel van binnen als buiten, uit een eerdere relatie. Zijn dochters zijn inmiddels alweer langer dan 4 jaar een deel van mijn leven. Als stiefmoeder krijg ik regelmatig te maken met vooroordelen, vervelende vragen en/of opmerkingen:

 

  • Je bent niet met de kinderen meegegroeid, dus is het vast moeilijk om te begrijpen wat de behoeftes van de kinderen zijn.

De kinderen zijn nu op de leeftijd van 7 en 9. Gelukkig zie ik dat de kinderen te oud zijn om met duplo te spelen. Ook zal ik ze niet meer lastig vallen met tv programma's als bumba, het zandkasteel en Dora. Het is geen hogere wiskunde. Je hoeft geen genie te zijn om te zien dat de kinderen steeds nieuwe interesses ontwikkelen. Het enige wat je hoeft te doen als stiefmoeder is interesse tonen in je stiefkinderen.

 

  • Je begrijpt de band tussen moeder en kind pas als je zelf een kind hebt.

Dit kan kloppen, maar dit wil niet zeggen dat ik niet van de kinderen kan houden. Ik heb in 4 jaar tijd een speciale band opgebouwd met mijn stiefkinderen.

 

  • Als je maar niet gaat doen alsof het jouw kind is.

Stel je voor dat ik mijn stiefkinderen zou behandelen alsof het mijn eigen kinderen zijn en ze er vanzelfsprekend bij horen. Het is beter om je afstandelijk op te stellen, want kinderen houden van afstand ;-).

 

  • Wil je zelf geen kinderen?

Het voelt altijd alsof ik hier een sociaal geaccepteerd antwoord op moet geven. Wanneer je aangeeft zelf kinderen te willen wordt het vaak als lastig bestempeld voor de stiefkinderen. Wanneer je aangeeft dat je geen eigen kinderwens hebt, voelt het alsof ik word bestempeld als koude kikker.

 

  • Het zal wel wennen zijn om je vrijheid op te moeten geven, als je moeder wordt gaat dat op een natuurlijke manier.

Voordat ik de kinderen leerde kennen lag ik niet op een berg geld met een cocktail in mijn hand. Het is soms even passen en meten, maar het leven met mijn stiefkinderen voelt voor mij niet als leven in een gevangenis.

 

  • Je moet niet proberen om de plek van hun moeder in te nemen.

Nee, daar ben ik me ook heel bewust van, maar dat betekent niet dat ik geen bijzondere plek heb verdiend. Ik breng de kinderen ook door weer en wind naar school, ik troost ze wanneer ze verdrietig zijn en was ook hun onderbroeken.

 

  • Je wist waar je aan begon toen je met hem samen ging wonen.

Onzin. Ik had geen idee waar ik aan begon. Ik heb leuke neefjes waar ik zo nu en dan oppas voor was, maar er is niks wat mij had kunnen voorbereiden op de realiteit: een samengesteld gezin.

 

  • Als je gewoon lief bent voor ze dan gaan ze vanzelf van je houden.

Een goede band met je stiefkinderen kost tijd, liefde, moeite en vooral geduld. Ik kan uren naar ze luisteren, spelletjes met ze spelen en pannenkoeken voor ze bakken, maar soms blijf ik het grote boze monster dat mama's plek heeft ingenomen. Een goede band met je stiefkinderen is niet vanzelfsprekend.

 

Dit waren ze dan: de vooroordelen, vervelende vragen en/of opmerkingen waar ik als stiefmoeder in het dagelijks leven mee te maken krijg. Uiteraard ben ik benieuwd naar jouw mening over bovenstaand artikel. Ben je zelf stiefmoeder en loop je ook wel eens vast in soortgelijke gesprekken? Of ben jij degene die wel eens deze vragen en/of opmerkingen maakt? Laat het me weten in de reactie's.


 »

Reactie plaatsen

Reacties

Johnb719
7 maanden geleden

I really like your writing style, good information, thankyou for posting D. bddfcdedegek